PERXUDRES*

Rehmetîya dapîra min ji zikê xwe pir hez dikir. Ji bo vê jî di sandiqa wê da şekirê ziyaretan, gûz, mewîc, bastiq, loqim, biskuvî û qax hebûn, heta carna cîps jî. Sandiqa bêkilît wexta dapîra min diçû cîhekî, bo min, xwanga min û birê min, dibû dikaneka şekiran, dikaneka bêxwedî. Gava me sandiq vedikir bîna naftalînê jê difiriya û bi me pir şîrin dihat. Bîn dihat, bîn dihat lê bidestxistina wan tamuşkan çetin bû. Ji ber ku sandiq bê kilît bû dapîra min boxçeyên xwe hişk girêdidan û me jî ew bi didanan vedikirin. Boxçeya çitan, boxçeya lîf û patikan, a qumaşan û ya secdeyan. Mewîc di boxçeya secdeyan da bûn, gûz di ya çîtikan da û şekir di ya lîf û patikan da. Boxçeyek jî.. Me dest nedida wê boxçeyê. Dapîra min digo boxçeya kefenê min e û carê li cem me vekiribû. Du metre cawê sipî, hîzareyek, lîfek û du qalib sabûn têda bûn. Xof dikir dilê min î zarok wê boxçeyê. Piştî dapîra min berî mirinê ket ber destan, mala wê bela bû û bîna naftalînê jî ji sandiqê çû. Ji boxçeyan, tenê a bi kefen...

Merheba, Ez Guhdar Î. Li bajarokekî biçûk î çar hêlên wê bi çîyayan girtî bi dê û bavê xwe re, bi xwişkeka xwe re dimînim. Wer bi vî awayî gotin rind e, xweş e, lê çend caran min qirar da ku ez vir terk bikim, ema nebû.  A rast ez çûm jî, lê min karekî daîmî nedî, min dîsa paşîya stûyê xwe kola û ez vegerîyam bajarokê xwe. Meseleyên pûl û pereyan, derdên ekonomîk tengezarîyê çêdikin, desttengî nahêle ku tu serbest hereket bikî. Niha li vî bajarokî, elbet ez naxwazim navê wî eşkere bikim, li lîseyekê mamostetîyê dikim. Bi Tirkî dibêjin ‘’ücretli öğretmenlik’’, bi zimanê ku miletê me fehm dike, mielimîya bêkadro yanî. Nakevim dersên branşa xwe bi gotineka din. Ez dibêjim ku ez him xwe him jî zarokan dixapînim bi vê mamostetîya xwe. Ji kesî re nabêjim, ji xwe re dibêjim. Ez û mala me, ser vekirina serê min, me çend caran şer kir. Min dixwest serê xwe vekim û min hêdî hêdî vedikir jî lê devê xelkê nayê girtin, digotin ‘’lêhêê qîza xwe şandin xwendinê, serbest hiştin, wê jî xwe serqot k...