PERXUDRES*

  Ew çax cara ewil bû ku min te bi çavên seriyan dît, bi bejn û bala te ya nazik û nazenîn, bi delaliya te, zehf delal. Piştî çend xweşxeberên li ser piyan me berê xwe da parka Ehmedê Xanî ku em ê li wir rûniştana. Em çûn parkê, me çavên xwe li cihekî baş û vala gerand û em rûniştin; ji çavên seriyan, ji gotegotan dûr. Me du heb çayan xwest. Beriya sohbetê min gulesorek da te. Min ji dikana Şêxmûsê Gulfiroş sitandibû. Bi dîtina gulê re tu gelek kêfxweş bûyî, kenek şermok û xweşik li ser rûyê te ket. Te jî ji min re pirtûkek anîbû,  Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku  ya İlhami Algör bû pirtûk. Ez bi wê diyariya te gelek kêfxweş bûm. Çay hatin û em ketin nav sohbeteke kûr. Me ji edebiyatê dest pê kir, ji jiyanê, ji mirovan, ji eşq û evînê dewam kir. Sohbeteke kûr, dûr û dirêj, têra dilê me. Tu xanimeke zana bûyî, gotinên gelek xweş ji devê te derdiketin. Her gotinên ku ji devê te derdiketin wekî niqoteke avê diket nav dilê min û min di wî dilî de digot “Çi xanimeke xweşkela...

Mala me li gundekî Milazgira Mûşê bû û ji hinda mala ve Çîyayê Sîpan xweş xuya dikir. Rojeke payîza zarokîya min pîrka min a çîrokbêj li Çîyayê Sîpan nihêrî û ji min ra çîroka Siyabend û Xecê got. ‘’Nebaş û xêrnexwazan nehiştine ku ew bigêjêne mirazên hev, ew jî revîyane û xwe avêtine bextê Çiyayê Sîpan’’ got pîrka min. Piştî bihîstina çîroka eşqa wan evîndaran êdî min bi çavekî din li wî çiyayê bi heybet nihêrî, êdî qedr û qîmeta wî li ba min zêdetir bû, êdî min dixwest ez zû mezin bibim û rojekê biçim ser. Roj çûn, sal li pişta hev siwar bûn, dem çû dewran çû, ez mezin bûm û li gundekî Panosa Agirîyê bûm mamoste. Mekteba me ya gund li etegê Çiyayê Sîpan bû. Min her roj bi kêf û meraq li Çiyayê Sîpan dinêrî, mîna bûkeka xemilandî xuya dikir, êdî wext hatibû ku ez ji bo meraqa zarokîya xwe bi rê kevim. Rojekê ez li komeke çiyagerên ji Batmanê rast hatim û min xwe hazir kir û bi wan re berê xwe da Çiyayê Sipan. Ji edetên çiyageran bû, berî ber bi jora çiyayekî bi rê kevin, konê xwe li j...

Min zehf bêriya te kiribû, şev nîvê şevê rabûm min kaxiz û qelema xwe girt da ku ji te ra mektûbekê binivîsim. Bi dengê Şivan Perwer, di telefona xwe da min strana  Min Bêriya Te Kiriye  vekir û çi ji dilê ku bi eşqa te xemgîn e hat, min nivîsî. Jiber ku te bi min ra xeber nedida û ji min dûrketî bûyî, jiber ku di ser da jî te bi ti awayî bersivên peyamên min nedida, min jî got çare, wekî qewlê berê kaxiz û qelem. Guhê min li stranê bû, aqil û dilê min jî li ser te. Stranê dest pêkir, min jî dest bi nivîsê kir; stran xilas bû, min ew dîsa hilda serî. Heya mektûb qediya min li heman stranê dubare dubare guhdar kir. Min mektûb xist nav zerfekî û danî ser masê dûra. Bû sibe, min mektûba xwe, a rast mektûba te, lewra mektûb bibû ya te êdî, hilda û hatim wê hêla mala we.   Ji te ra peyamek şand, min got “Were mektûba xwe hilde û here” lê te bersiv neda û tu nehatî jî. Ez nêzîkî saetekî wisa li wir mam, min dîsa peyamek şand, te got “Ez nayêm û mektûbê jî hilnadim.”   Min ...